8 Jun, 08:54, 121 x viewed

Men zegt dat de neus hét zintuig is dat je terugbrengt naar het verleden. Ruik ik de geur van Denim aftershave, dan denk ik aan mijn studententijd en de vele nutteloze dagen en nachten die ik vierde. Ruik ik oliebollen, dan denk ik terug aan mijn oma.

Mijn oma was een goed mens. Elk jaar met Oud en Nieuw bakte ze oliebollen. Om de geur weg uit het huis te houden stond het raam in de keuken wagenwijd open. Tevergeefs, overigens. Op koude Oudjaarsdagen moest ze zelfs een jas aan in de keuken. Jaja, toen had je nog koude dagen in december.

Nu niet meer en dat komt door de global warming. Zegt iedereen, dus zal het zo zijn. Ik doe daar overigens even hard aan mee, aan het genereren van schadelijke klimaatstoffen. Die paar spaarlampen, boodschappen halen te voet en een weelderig aangelegde achtertuin compenseren onvoldoende mijn hoge jaarlijkse dieselkilometrages.
Het ligt overigens niet aan mijzelf: het is mijn tienjarige Benz die gewoon té heerlijk rijdt om niet af en toe even naar Kopenhagen te blazen of een weekendje aan de Loire door te brengen. Het leven is te goed om er niet van te mogen genieten.

Eindelijk heb ik een nieuw en effectief wapen gevonden tegen roet en CO2: slaolie als brandstof. Helemaal nieuw is het idee niet: Rudolph Diesel liet in 1892 zijn eerste motor op pindaolie lopen. Tegenwoordig gebruiken we genetisch gemanipuleerde sojaolie, maar die had je toen nog niet.

Van de week een twintig literblik slaolie van de goedkoopste soort gekocht bij de Makro, een trechtertje erbij en samen met dochterlief het vette spul in de tank gegoten. Het was nogal een gedoe, een dergelijk groot blik schenkt lastig. Met hamer en schroevendraaier heb ik er een ontluchtingsgaatje in getikt, wat niet voorkwam dat er misschien wel een halve liter overheen klotste. We hadden nochtans dikke pret, temeer daar we op deze wijze circa twintig euro aan accijnzen weghouden uit de kas van Wouter Bos.

Die twintig euro vloeit nu naar arme sojaboeren in Azië, houd ik mijzelf voor. Een stukje ontwikkelingssamenwerking op microschaal is dit.

De auto rijdt overigens probleemloos op het spul. Voorheen liet ze bij stevig gasgeven een zwart roetwolkje achter en een dito schuldgevoel. Rijden op slaolie roet nauwelijks nog: fijnstof de wereld uit, begin bij jezelf.
In plaats daarvan verspreidt de Benz nu een bijzondere geur die me aan vroeger doet denken. Bij het achteruit inparkeren zet ik eerst alle ramen en het schuifdak open om het ten volle op te kunnen snuiven.

Het is net of mijn oma weer even terug is, en oliebollen staat te bakken in de bagageruimte...

© 2008, René

Naschrift:
1. Het rijden op slaolie is alleen mogelijk bij dieselmotoren met een traditionele Bosch-pomp en indirecte inspuiting; moderne commonrail diesels kunnen zware schade oplopen als gevolg van de hogere viscositeit van slaolie.
2. Overijverige douane- of belastingbeambten die menen mij een naheffing te moeten sturen op basis van bovenstaand verhaal, wijs ik ten overvloede op de disclaimer in de kolom links.